นี่ก็ทำงานมาจะครบหนึ่งปีแล้ว...

 อะไรอะไรก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน...

 

อะไรที่ดีก็ดีเหมือนเดิม

อะไรที่แย่บ้างมันก็มี

 .

.

.

 

พอเวลาว่างเยอะ

เราเองก็บ่นเบื่อ

แต่พอเวลาแทบเป็นสิ่งหายาก

ก็เรียกร้องหามันทำเป็นแทบตายแน่ะ

จนบางทีก็ลองมานึกๆดู

ตกลงว่าจะเอาไงกันแน่

 .

.

.

ไปๆมาคิดว่าตัวเองถ้าลองต้องไปทำงานแบบเป็นroutine

ก็คงจะยากกว่ามาก

ก็เหมือนที่บอกใช่ไหม

ก็มันต้องทำนิ

เราเองเลือกไม่ได้สักหน่อย

.

 .

.

.

 

พอคุยกันเรื่องไปเที่ยวทีไร

นิดๆหน่อย

ใจมันก็พาลอยากไปไกลๆซะทุกที

 ไปซะให้พอใจ

ไปซะให้หายน้อยใจ

ไปซะให้หายเหนื่อย

.

.

.

จะได้หายจากอาการเดิมๆสักที...

 

.

.

.

.

จะว่าไป

ไม่ได้บอกไว้ว่าไม่ได้มีความสุข

เท่าที่เป็นอยู่ก็สุขอยู่

และพอใจกับมันมากโข

.

ความสุขเราดูๆไปแล้วก็เหมือนเส้นตรง

สุขแบบพอดีๆ

ออกจะเป็นแนวเส้นตรง

กราฟขึ้นและลงไม่มีช่วงกว้างมากนัก

ไม่รู้นะ

ทำไมถึงรักและหวงแหนความรู้สึกอย่างนี้หน่อยๆ

.

.

.

เพื่อนคนนึงบอกไว้ว่า

"แล้วอะไรจะดีกว่าสุขในชีวิตประจำวันล่ะ"

.

.

ก็นั่นนะสิ...

.

.

.

.

ว่ากันเรื่องงาน

หลังๆพอเริ่มงานเยอะขึ้นก็เลยตั้งท่าทำมันอย่างจริงจัง

จนลืมความสนุกแบบช่วงแรกที่ได้ทำไปหน่อย

จากที่เคยสดใสดี๊ด๊าเวลาคุยกับลูกค้า

กลายเป็นบ่นพาลเบื่อไม่อยากจะรับ

ไม่เห็นต้องสงสัย

เพราะเราเองทำงานหนักไป...

กราฟตกลงไปเล็กน้อย

แต่ยังไม่ต้องห่วง

ช่วงกว้างยังไม่ได้เยอะสักหน่อย

.

.

.

เดี๋ยวสักพักมันก็มันดีเหมือนเดิมเอง

 

.

.

.

bs = ความสุขในชีวิตประจำวัน

.

.

.

.

 

 

เธอทั้งนั้น (สุดที่รัก) - GROOVE RIDERS

 

 

 

edit @ 24 Nov 2007 01:01:59 by simplified