นี่ก็ทำงานมาจะครบหนึ่งปีแล้ว...
อะไรอะไรก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน...
อะไรที่ดีก็ดีเหมือนเดิม
อะไรที่แย่บ้างมันก็มี
.
.
.
พอเวลาว่างเยอะ
เราเองก็บ่นเบื่อ
แต่พอเวลาแทบเป็นสิ่งหายาก
ก็เรียกร้องหามันทำเป็นแทบตายแน่ะ
จนบางทีก็ลองมานึกๆดู
ตกลงว่าจะเอาไงกันแน่
.
.
.
ไปๆมาคิดว่าตัวเองถ้าลองต้องไปทำงานแบบเป็นroutine
ก็คงจะยากกว่ามาก
ก็เหมือนที่บอกใช่ไหม
ก็มันต้องทำนิ
เราเองเลือกไม่ได้สักหน่อย
.
.
.
.
พอคุยกันเรื่องไปเที่ยวทีไร
นิดๆหน่อย
ใจมันก็พาลอยากไปไกลๆซะทุกที
ไปซะให้พอใจ
ไปซะให้หายน้อยใจ
ไปซะให้หายเหนื่อย
.
.
.
จะได้หายจากอาการเดิมๆสักที...
.
.
.
.
จะว่าไป
ไม่ได้บอกไว้ว่าไม่ได้มีความสุข
เท่าที่เป็นอยู่ก็สุขอยู่
และพอใจกับมันมากโข
.
ความสุขเราดูๆไปแล้วก็เหมือนเส้นตรง
สุขแบบพอดีๆ
ออกจะเป็นแนวเส้นตรง
กราฟขึ้นและลงไม่มีช่วงกว้างมากนัก
ไม่รู้นะ
ทำไมถึงรักและหวงแหนความรู้สึกอย่างนี้หน่อยๆ
.
.
.
เพื่อนคนนึงบอกไว้ว่า
"แล้วอะไรจะดีกว่าสุขในชีวิตประจำวันล่ะ"
.
.
ก็นั่นนะสิ...
.
.
.
.
ว่ากันเรื่องงาน
หลังๆพอเริ่มงานเยอะขึ้นก็เลยตั้งท่าทำมันอย่างจริงจัง
จนลืมความสนุกแบบช่วงแรกที่ได้ทำไปหน่อย
จากที่เคยสดใสดี๊ด๊าเวลาคุยกับลูกค้า
กลายเป็นบ่นพาลเบื่อไม่อยากจะรับ
ไม่เห็นต้องสงสัย
เพราะเราเองทำงานหนักไป...
กราฟตกลงไปเล็กน้อย
แต่ยังไม่ต้องห่วง
ช่วงกว้างยังไม่ได้เยอะสักหน่อย
.
.
.
เดี๋ยวสักพักมันก็มันดีเหมือนเดิมเอง
.
.
.
bs = ความสุขในชีวิตประจำวัน
.
.
.
.
เธอทั้งนั้น (สุดที่รัก) - GROOVE RIDERS
edit @ 24 Nov 2007 01:01:59 by simplified
